PASTORAAL WOORD PASEN 2022

We hebben de veer­tig­da­gen en het Paas­feest net achter de rug en we zijn inmiddels beland in de paas­tijd, op weg naar het Pinkster­feest. Op het moment dat ik dit schrijf is de oorlog in de Oekraïne in volle gang en ik hoop van harte dat op het moment dat u dit leest er al meer tekenen zijn van vrede of tenminste het einde van het brute geweld waar de bevol­king van de Oekraïne het slacht­of­fer van is gewor­den.

We leven in een tijd waarin de beperkende corona-maat­regelen min of meer naadloos zijn over­ge­gaan in de oorlog in de Oekraïne, het buurland van Polen, dat weer het buurland is van ons buurland Duits­land. Naar Lviv ( vroe­ger Lemberg) is het maar zo’n 1500 km. Eigen­lijk prak­tisch voor onze deur, een dagreis met de auto. 

Op veel plaatsen lag ons leven, ons sámenleven stil. We moeten ons nu weer herpakken, van online-kopen, weer terug naar lokaal kopen, van afstand hou­den en in beperkte groepen elkaar zien, naar elkaar weer kunnen ont­moe­ten en weer gemeen­schap­pe­lijk optrekken.

De afgelopen periode heeft onze samen­le­ving ook sterk ver­deeld. Neder­land telde 17 miljoen virologen en epidemiologen: wel vaccineren? niet vaccineren? Het spleet onze maat­schap­pij. Nu wor­den we uit­ge­no­digd helend en verzoenend met elkaar om te gaan en weer over de grenzen heen te stappen die er in de afgelopen jaren gegroeid zijn. Dat is een po­si­tie­ve en nood­za­ke­lijke bewe­ging.

Over de grenzen heen gaan, dat is echter niet altijd posi­tief, zo zien we in de afgelopen weken op schokkende wijze. Dat is het andere, dat ons in deze dagen bezig houdt.

De ge­schie­de­nis herhaalt zich, zo lijkt het wel. Wladimir Putin, sinds (te) veel jaren de heerser over Rusland, met de entourage van een tsaar, brengt dood en ver­derf over vele on­schul­dige mensen in de Oekraïne.  

Veel rege­rings­lei­ders hebben net voor de oorlog begon als het ware gesmeekt om vrede, zittend aan zijn on­voor­stel­baar lange en vooral lege tafel. Een alarmerend en vervreem­dend beeld overigens die tafel van Putin. Geen tafel van breken en delen met elkaar ! Geen tafel van liefde en vriend­schap ! Geen tafel waardoor mensen bij elkaar komen, in tegen­deel!

Er zijn over heel de wereld ont­zet­tend veel mensen die schreeuwen om vrede, die er ook verlangend om bid­den. Er zijn veel mensen van goede wil, die demonstreren. Dat is goed. Die bewe­ging, die po­si­tie­ve emotie, mag over heel de wereld gaan. Mensen en volken die elkaar de hand reiken en de vrede willen behou­den. Ook zijn er Russen, die in hun onvrij­heid toch hun proteststem laten klinken. Dat vraagt daar heel veel moed. Gaat het allemaal wat uithalen? We kunnen het alleen maar van harte hopen.

Diep in ons hart mogen we geloven, samen met zoveel mensen van goede wil, dat de goede Geest het uit­ein­delijk zal winnen.

Met paus Fran­cis­cus en de Neder­landse bis­schop­pen bid­den wij: “Voor vrede en ge­rech­tig­heid in de Oekraïne: Dat partijen de weg van dialoog en onderhan­de­lin­gen kiezen in plaats van oorlog en geweld. Dat mensen­rechten steeds ge­res­pec­teerd wor­den, bur­gers beschermd wor­den en slacht­of­fers wor­den op­ge­van­gen. Dat met de stuw­kracht van de heilige Geest on­ver­moei­baar gewerkt wordt aan ver­zoe­ning en samen­wer­king in Europa.”

We zagen in de corona­cri­sis en nu ook in de Oekraine­cri­sis een enorme veer­kracht ontstaan, weer­baar­heid, creativi­teit en flexibili­teit om de enorme uit­dagingen waar we voor staan aan te kunnen. Diezelfde veer­kracht zit eigen­lijk ook in het li­tur­gisch jaar ver­scho­len.

De veer­tig­da­gen­tijd begon met het verblijf van Jezus in de woes­tijn. Daar heeft Jezus moei­lijke dagen, -wij zou­den nu zeggen- een crisis doorgemaakt. Hij vocht er zich door­heen en Hij ervoer: God laat mij niet in de steek. Dat gaf hem de moed en het door­zet­tings­ver­mo­gen om gelouterd te beginnen aan de ver­kon­di­ging van de Blijde Bood­schap van de nabij­heid van het Rijk van God.

De vas­ten­tijd ein­digde in de Goede Week. We her­dachten de laatste gangen van Jezus. Hoe hij werd in­ge­haald in Jeru­za­lem door een grote volksmenigte die Hem “Hosanna!” toeriep. Veelal dezelfde mensen die op Goede Vrij­dag “kruisig hem!” riepen. We ston­den op Witte Donder­dag stil bij het laatste avondmaal en de in­stel­ling van de Eucha­ris­tie, bron en hoogte­punt van ons geloof. We verwijl­den in stilte bij de ge­dach­te­nis van de zware uren van Jezus in de Hof van Olijven.

Op paas­za­ter­dag droegen we in een donkere kerk de Paaskaars binnen en getuig­den we er van dat we mogen geloven dat de dood het einde niet is.

Dat vieren we volop in de paas­tijd, die we afsluiten met het Pinkster­feest als we gaan gedenken dat we zélf in de kracht van de Geest gezon­den zijn om mee te werken aan een betere wereld.

Ik hoop dat de geloofs­ver­halen van dood en teleur­stel­ling, van nieuw leven en opstan­ding, van en­thou­sias­me en een nieuwe geest ons op weg helpen mee te bouwen aan een wereld van ge­rech­tig­heid en vrede!

Pastoor Maickel Prasing