Onderweg zijn….’

Op weg door het leven

Niet alleen in de vakantie­tijd, maar ook door het jaar heen, zijn mensen onderweg, naar het werk, naar familie, naar vrien­den. Wat zou­den wij, mensen, zijn als we mensen waren zon­der weg. Al van oudsher baant de mens zich wegen, door de woes­tijn van oase naar oase, zoekend naar een overgang op de bergpas of naar doorwaad­ba­re plaatsen in de rivier. De weg nodigt uit om op pad te gaan. Ook in figuur­lijke zijn we op weg. Vanaf de geboorte zijn we onderweg, op weg door het leven, een weg die ten einde loopt bij het sterven. Op onze levens­reis maken we van alles mee, van pech tot geluk, van diepte- tot hoogte­pun­ten, of raken we de weg kwijt en zijn we op zoek naar rich­ting­wij­zers.

Op weg naar Jeru­za­lem

Ook in Jezus’ leven is er vaak sprake van een weg, van op reis gaan, van Nazareth naar Jeru­za­lem, onderweg trekkend door Galilea. Soms stuurt Hij zijn leer­lin­gen op pad. Niet zomaar, maar om te getuigen van het evan­ge­lie dat mensen de weg wijst, met als voor­naam­ste rich­ting­wij­zers: heb elkaar lief, weet dat God met je meegaat, vergeef elkaar en schep steeds weer nieuwe kansen, deel van je rijkdom met hen die niets hebben, wees trouw aan degenen die je lief zijn.

Op weg naar een pleister­plaats

De laatste jaren gaan steeds meer mensen op een bij­zon­dere wijze op weg, op pelgrims­tocht. Ze gaan te voet of op de fiets naar Santiago de Com­pos­tel­la in Noord-Spanje of naar Assisi in Italië. En dich­ter­bij kennen we de Bernardus­tocht, eind au­gus­tus. Een pelgrimage is je leven lopen in het klein. Er komen vragen op als: hoe ben ik gevaren, waar ga ik naar toe, wat heb ik bereikt, wat heb ik gemist? Je komt je jezelf tegen. Wie op weg gaat weet ook dat er pleister­plaatsen nodig zijn om even op adem te komen. Kunnen we dat als kerk zijn voor mensen onderweg, met een aan­dach­tig oor, een helpende hand of een zegenend gebaar op vreug­de­volle en moei­lijke momenten, maar ook met een bood­schap van liefde en vrede?

Op weg naar Oosterhout

Bijna zes jaar lang heb ik me als diaken ingezet om in de Bernardus­paro­chie mee te werken aan een gastvrije pleister­plaats, waar even een onderbre­king mag zijn van de dingen van alle­dag. Ik ga weer ver­der om dichter bij huis, in de Catharina­paro­chie in Oosterhout, te gaan werken en te getuigen van dat goede nieuws, dat we God en elkaar mogen lief­heb­ben. Wat blijft is de her­in­ne­ring aan de warme contacten en ontroerende momenten.

Het was goed zo. Het ga u goed.

Diaken Peter Hoefnagels