Op bedevaart

Op bede­vaart

Toen ik dit stukje schreef stond ik vlak voor mijn reis naar Israël. Ik mocht een kleine twee weken op weg zijn in de voetsporen van Jezus en de apos­te­len. Ik mocht de plaatsen zien waar Bijbelse taferelen zich afspelen en waar de wor­tels van het chris­ten­dom liggen. Het was als het ware de afslui­ting van mijn zilveren pries­ter­jubi­leum en ik heb me er op verheugd dat enkele mensen uit de Bernardus­paro­chie en de Immanuel­paro­chie mee­gaan. Het is een cultureel-his­to­rische kennis­ma­king met het Heilig Land geweest, maar ook een bede­vaart. We zijn opge­gaan naar Jerusalem, de stad van de hemelse vrede, op de grens van Israël en de Pales­tijnse gebie­den, twee gebie­den waar­van de inwoners al decennialang in onvrede met elkaar leven.

Bede­vaarten: terug van weg geweest

Het lijkt net alsof bede­vaarten weer in zwang aan het komen zijn. Het bisdom or­ga­ni­seert regel­ma­tig een bede­vaart en ook ver­schil­lende pa­ro­chies doen dat. Ook vanuit onze omge­ving wordt regel­ma­tig op bede­vaart gegaan. Jaar­lijks is in maart de nachte­lijke bede­vaart naar de Stille Omgang in Am­ster­dam. Er zijn Maria­bede­vaarten naar Lourdes, Fatima, Beauraing, Banneux en Kevelaer. Ook zijn er mensen uit onze streek die te voet of met de fiets de weg naar Santiago de Com­pos­tel­la geheel of gedeelte­lijk afleggen. En na­tuur­lijk weten mensen de weg naar Rome hier vandaan steeds weer te vin­den. Dich­ter­bij zijn na­tuur­lijk Zegge en de Kapel­berg. Meersel Dreef en Scherpenheuvel liggen min of meer binnen handbereik en jaar­lijks zijn we in Zeven­bergschen Hoek in ok­to­ber bij­zon­der verbon­den met Fatima.

Na de Re­for­ma­tie was de open­ba­re uit­oefe­ning van de katho­lie­ke ere­dienst verbo­den in Neder­land, maar mensen zochten allerlei manieren om toch te getuigen van hun katho­lie­ke geloof. De Stille Omgang werd gelopen op de route waarop vroe­ger de Sacra­ments­pro­ces­sie werd gehou­den, maar nu in de nacht en zon­der uiter­lijke tekenen. Anderen gingen ter bede­vaart nét over de grens, zoals bij­voor­beeld naar Kevelaer, dat uit groeide tot de grootste ‘Neder­landse’ bede­vaarts­plaats. Tot op de dag van vandaag komen er uit heel Neder­land gelo­vi­gen om uitdruk­king te geven aan hun geloofsver­trouwen.

Bede­vaarten: Gods volk onderweg

Binnen het ker­ke­lijke leven hebben bede­vaarten altijd een be­lang­rijke rol gespeeld. Er was een tijd dat de aan­dacht hier­voor verslapt leek te zijn en bede­vaarten dreig­den uit te sterven, maar inmiddels is er sprake van een opmer­ke­lijke ople­ving, zowel in pelgrimages in groeps­ver­band alsook in­di­vi­dueel. Het lijkt er zelfs op dat mensen die hun eigen paro­chie­kerk niet of nau­we­lijks meer bezoeken wel regel­ma­tig in bede­vaarts­plaatsen komen. Bede­vaarten zijn samenbin­dend en ze vormen als het ware een verdich­tings­mo­ment van ons gelovig leven als chris­te­nen.

Met een groep op bede­vaart gaan is samen op weg gaan als een afbeel­ding van de kerk zoals het Tweede Vati­caans Concilie het omschrijft: “Gods volk onderweg”. Zo zijn we als gelo­vi­gen let­ter­lijk in bewe­ging en delen we een stukje van onze levensweg met elkaar. Tege­lijk kunnen we met elkaar ons geloof sterken en onze zorgen en noden voor God brengen. Ook als je niet in een groep, maar alleen of met enkelen naar een bede­vaarts­plaats gaat, kan je dat steun en bemoe­diging geven.

In het ko­men­de jaar zijn er weer bede­vaarten naar Banneux, Beauraing en Kevelaer en is er een bisdom­bede­vaart, naar Italië, in de voetsporen van de heilige Bene­dic­tus van Nursia. Graag nodig ik u uit om dan eens een keertje aan te sluiten. Het is steeds weer een bij­zon­dere en verrijkende erva­ring. Via het pa­ro­chie­blad en de web­si­te hou­den we u op de hoogte en schroom niet naar in­for­ma­tie te vragen!

Maickel Prasing, pastoor