Goede reis!

Palmpasen 2017, een jaar gele­den. Ik ben thuis; even afstand van het werk. Ik ben leeg en moe. De kin­de­ren willen graag Palmpasen vieren. Ze willen stokken maken. We komen in de ka­the­draal in Breda terecht. Na de vie­ring spreekt een collega mij aan. 'Ik heb over je gehoord. Hoe is het met je?' Na een kort gesprek sluit hij af met: ‘Ik wens je een goede pelgrims­tocht toe. Goede reis.’ Ik denk: Beste man, waar heb je het over? Ik moet gewoon even goed uitrusten. Na de mei­va­kan­tie ben ik er weer. Het duurt tot de zomer­va­kan­tie. Pas dan kan ik toe­ge­ven dat ik écht op reis moet gaan. Ik moet aan het werk met mezelf. Er is meer aan de hand. Het laatste jaar is er thuis en in mijn familie veel veran­derd. Marius, mijn echt­ge­noot, volgt een intensieve studie en mijn moe­der heeft Alzheimer en gaat hard achteruit. Ik ben hierdoor uit balans. Een aantal zaken hebben echt on­der­houd nodig.

Verge­zichten

Tijdens de reis van afgelopen jaar is er een klein gezel­schap dat van dichtbij met mij meereist: mijn gezin, een paar vrien­din­nen, een enkele collega en een paar pro­fes­sio­nals. Op afstand leven veel mensen mee middels kaartjes en appjes. Dat is heel pret­tig. In een heel lang­zaam tempo, met vier stappen vooruit en drie stappen terug, ben ik weer gewor­den zoals ik bedoeld ben. Mijn kin­de­ren herkennen hun moe­der weer, Marius neemt mijn inner­lijk vuur waar en mijn sociale omge­ving wordt stap voor stap weer groter. Ik ben er weer en weet dat de toe­komst open ligt. Ik voel dat ik daarin keuzes wil maken. Ik wil nieuwe verge­zichten en mis­schien helpt een andere werk­om­ge­ving daarbij. Ik maak dit bespreek­baar en er komt heel snel nieuw per­spec­tief: een ver­van­ging voor vier maan­den in de Lievevrouwe­paro­chie in Bergen op Zoom. Ik grijp deze kans aan, wetend ook dat ik een hele fijne ge­meen­schap van mensen achter mij laat. Ik voel dat de beslis­sing juist is. Dit is wat ik nodig heb om mezelf te blijven en niet opnieuw mezelf te verliezen. Ik heb dit nodig om vol vuur in mijn gezin, familie en mijn werk te blijven staan. Het is een spannende tijd. Begrip en onbegrip van mensen om mij heen wisselen elkaar af. Mijn kin­de­ren vin­den het niets, want zij zijn alle drie gewor­teld in de Bernardus­paro­chie. Er staat geen nieuwe collega klaar om mij te ver­vangen. Dit is niet mak­ke­lijk. Ik blijf bij mezelf en voel dat mijn inner­lijk vuur blijft bran­den.

 

Vasten

Om ons te kunnen warmen aan het vuur van Pasen is er een weg te gaan door ons in gebed te be­zin­nen op ons­zelf en God, door om te zien naar de mensen die ons om hulp vragen, zowel gees­te­lijk als materieel, en door het vasten dat ons con­fron­teert met hen die het meest nood­za­ke­lijke aan voedsel moeten missen. Vasten schudt ons wakker en maakt ons aan­dachti­ger voor God en onze naaste.

Inner­lijk vuur

Volg je inner­lijk vuur, getuig daar­van, laat je han­de­len daaruit voort­vloei­en, deel je talenten, word zoals je bedoeld bent. Dit is de opdracht die Jezus in zijn leven en na zijn dood aan zijn volgelingen meegeeft. Ik heb deze opdracht afgelopen jaar vaak gehoord in mijn binnenste. Ik heb er een jaar over gedaan om te ant­woor­den. Ik ervaar dat dit een prach­tige manier van leven blijft: volg je inner­lijk vuur. Elke dag is een kans om dit waar te maken. Soms lukt dit en vaak niet. Ik ben onderweg en merk dat ik steeds dich­ter­bij kom. Dat voelt goed. Dat voelt zoals ik bedoeld ben. Deze opdracht geldt voor ons allemaal. Als we zo in het leven kunnen staan, als we zo met elkaar kunnen omgaan kunnen er mooie dingen ontstaan en kun je dank­baar terugkijken op wat is geweest. Ik hoop dat het inner­lijk vuur in de Bernardus­paro­chie blijft bran­den. Dat het ko­men­de feest van Pink­ste­ren ons daar­van opnieuw bewust mag maken. Dat we het leven zien als een pelgrims­tocht.

Ik wens u allemaal graag een goede reis op die tocht. Ik hoop dat velen van u, ook per­soon­lijk, te kunnen toewensen tij­dens mijn afscheids­dienst op zon­dag 2 sep­tem­ber om 11.00 uur in de Basiliek in Ouden­bosch. En na de vie­ring het glas te kunnen heffen uit dank­baar­heid en op een mooie toe­komst voor ons allemaal.

Anne­miek Buijs – Tuyte­laars, pas­to­raal werker