Advent en Kerstmis

Tijd van verwachting, licht en nabijheid

De weken van Advent zijn elk jaar opnieuw een uit­no­di­ging om stil te wor­den en ons hart voor te berei­den. Te mid­den van alles wat ons dage­lijks leven in bewe­ging houdt, brengt de Advent een ander ritme binnen: een ritme van ver­wach­ting. Niet de gespannen ver­wach­ting die we soms kennen van werkdruk of ver­plich­tingen, maar een open en hoop­vol uitzien naar Iemand die komt.

Mis­schien ervaren we meer dan ooit hoe donker onze wereld soms lijkt. Onrust in de samen­le­ving, onzeker­he­den dichtbij huis, zorgen om elkaar... Juist daarom spreekt het beeld van licht zo sterk in deze tijd. De Advents­krans groeit van één kaars naar vier; het licht wordt sterker terwijl de dagen buiten nog donker zijn. Het is een een­vou­dig maar krach­tig teken: hoop groeit vaak in kleine stapjes. Kerst­mis ver­telt ons dat God in onze wereld is geko­men als een klein en kwets­baar Kind. Dat is geen zwakte, maar een teken van ver­trouwen. God kiest ervoor dichtbij ons te komen, mid­den onder ons, als een mens als u en ik.

De Advent nodigt ons uit om plaats te maken: in ons huis, in onze week, in ons hart. Mis­schien kunnen we dat doen door een moment van stilte te zoeken, een kaars te bran­den, een kerst­stal te zetten, iemand te bellen die we te lang niet hebben ge­spro­ken, of aan­dacht te hebben voor wie het moei­lijk heeft. De Ad­vents­ac­tie wil ons ook dit jaar daarbij helpen. Met de 60e Ad­vents­ac­tie willen we extra stil­staan bij kin­de­ren die aan de zijlijn staan. Som­mi­gen hebben een licha­me­lijke of gees­te­lij­ke beper­king, anderen trekken rond met hun families zon­der vaste verblijfs­plaats of leven in extreme armoede. Allemaal kin­de­ren die op een of andere manier buiten de boot vallen en die nau­we­lijks de kans hebben daar op eigen kracht aan te ontsnappen. En zo blijven ze vaak onzicht­baar: zon­der onder­wijs, zon­der speciale zorg, zon­der schoon water en gezond voedsel, zon­der hoop­volle toe­komst.

In onze pa­ro­chies richten we ons in deze Advent heel speciaal op Kameroen. In het straatarme noor­den van dit land zijn nau­we­lijks voor­zie­ningen voor kin­de­ren met een beper­king. Ze wor­den bovendien vaak actief buiten­ge­slo­ten en blijven noodge­dwon­gen thuis. Stich­ting Beth­le­hem zorgt voor toegang tot onder­wijs, voor medi­ca­tie en be­han­de­lingen. Een van hen is Avaïka. Ze lijdt aan epilepsie. Haar ouders had­den geen idee wat hun dochter man­keerde en op school werd ze uitgeschol­den en buiten­ge­slo­ten. Het werd zo erg dat Avaïka niet meer naar school kon. Met de hulp van Stich­ting Beth­le­hem gaat Avaïka weer naar school en heeft ze toe­komst­plannen: ze wil zich later inzetten voor andere kin­de­ren zoals zij. Zo berei­den we niet alleen ons­zelf voor, maar wor­den we, net als Avaika, zelf een beetje licht voor anderen.

Wanneer we met Kerst­mis samen­ko­men in onze kerken brengen we als het ware al die kleine lichtjes samen. We horen opnieuw het oude verhaal dat toch steeds weer nieuw klinkt: ‘Vandaag is u een Redder geboren’. Niet alleen toen, niet alleen ergens ver weg, maar hier en nu, in onze ge­meen­schap, in iedere mens die zich laat raken door dat goede nieuws. Moge deze Advent en dit Kerst­feest ons helpen om te heront­dek­ken waar het wer­ke­lijk om gaat: ver­bon­den­heid, liefde, ge­rech­tig­heid en vrede. Maar vooral ook het won­der dat God ons blijft zoeken in mede­mensen van goede wil. Namens het pas­to­raal team, het pa­ro­chie­bestuur, de pa­ro­chiekern­com­mis­sies en alle mede­werken­den van onze pa­ro­chie wensen we u en allen die u dier­baar zijn een gezegende Advents­tijd en een vreug­de­vol Kerst­feest.

pastoor Maickel Prasing