Tot zegen zijn

‘De beste wensen!’ Hoe vaak hebt u het aan het begin van dit nieuwe jaar gezegd? Welge­meend of uit gewoonte, zon­der erbij na te denken, omdat het zo hoort? ‘De beste wensen’, is dat ‘het beste gewenst, dat het je goed mag gaan in de maan­den die voor je liggen’? Of ‘dat je eigen beste wensen maar mogen uit­ko­men, de wensen voor je hoogst in­di­vi­duele zelf’? Of het beste voor ons, ‘het volk’ dat zich in no­vem­ber met de verkie­zingen heeft uit­ge­spro­ken dat het in ons land anders moet, beter...? Dat ‘volk’ dat heeft laten merken dat het uit­ver­ko­ren is om gestalte te geven aan een andere samen­le­ving, waarin wij-zij weer de boven­toon mag voeren, waarin de ogen wor­den gesloten voor de problemen waar­mee mensen we­reld­wijd wor­den gecon­fron­teerd, waarin zorgen om de schep­ping en de mens­heid wor­den gene­geerd en zelfs ontkend, als niet bestaand, als waanideeën? Dat ‘volk’ dat zich wil laten voor­gaan door lei­ders die omwille van ‘het pluche’, de macht, van het ene op het andere moment, zon­der blikken of blozen de scherpe kantjes van hun over­tui­gingen in de ijs­kast zetten. Maar een ijs­kast dient om te conserveren, goed te hou­den, te bewaren. Wat erin zit kan er op ieder moment weer wor­den uit­ge­haald, klaar voor gebruik. Dit ‘volk’, het krijgt waar het om heeft gevraagd: een eigen god, eigen profeten, een eigen red­der...

En die andere Redder, geboren uit ‘de gezegende onder de vrouwen’, geboren in een krotwo­ning, die heeft laten zien dat God een andere wereld voor ogen staat, een Ko­nink­rijk van vrede, waarin ge­rech­tig­heid en recht­vaar­dig­heid lei­dend zijn? Die Redder, de Gezalfde, heeft zijn bood­schap met zijn leven moeten bekopen om tege­lijker­tijd een leven voor de eeuwig­heid te verwerven, in het ver­trouwen dat Zijn leven niet voor niets is geweest. Die Leidsman zou in onze dagen met lede ogen moeten aanzien dat mensen nog steeds wor­den verdrukt, verjaagd, mis­bruikt, dat de schep­ping steeds meer wordt verkwanseld, dat zijn Goede Bood­schap in een doos op zol­der wordt gezet. Niet meer aan denken. Het zijn enkel nog de kleine dingen die ’t doen, die nog iets van Zijn licht laten schijnen. Het zijn de kleine mensen die in weer en wind vol­hou­den, die de han­den uit de mouwen steken voor een ander, die blijven geloven en hopen, wellicht tegen beter weten in, die zich blijven uit­spre­ken, zolang het nog kan.

In de Bijbel, dat grote verhalen­boek, dat levens­boek, is voort­du­rend sprake van mensen die door de Eeuwige op weg wor­den gestuurd, weg uit het bekende, het ver­trouwde, het ‘eigene’; van mensen die op weg zijn gegaan naar een door de Ene beloofd ‘land van melk en honing’; van mensen die dat land alleen maar van verre mogen zien, maar niet opgeven en blijven geloven in de belofte dat volgende gene­ra­ties er mogen binnen­gaan. Het zijn gewone mensen, die zich onderweg regel­ma­tig afvragen of ze nog wel op de goede weg gaan, in de juiste rich­ting, die op de knieën gaan als ze een ver­keerde afslag hebben geno­men. En God, ‘Ik-ben-er’ is zijn Naam, zegt telkenmale: ‘Hier is mijn hand, Ik leid je voort. Mijn zegen heb je. Zegen jij op jouw beurt wie met je op weg zijn, wie met je willen optrekken, en vergeet niet wie achteraan komen.’

Als pelgrims van alle tij­den zijn we nog steeds onderweg. We berei­den ons voor op het feest van de Ver­rij­ze­nis: veer­tig dagen ‘door de woes­tijn naar een beloofd land’, een tijd van be­zin­ning op de weg die we kunnen gaan, die we willen gaan. Een tijd om elkaar eens te meer tot zegen te zijn, niet met ‘de beste wensen’, maar met deze ene wens: “Moge de HEER u zegenen en u be­scher­men, moge de HEER het licht van zijn gelaat over u doen schijnen en u gena­dig zijn, moge de HEER u zijn gelaat toewen­den en u vrede geven”. (Numeri 6, 24-26; NBV21) Dan zal de HEER zegenen wie zijn zegenrijke Naam uitspreekt en er naar handelt, nu en altijd, over alle grenzen heen.

Eric Roovers, team­assis­tent