Een nieuw werkjaar: Samen op weg als Kerk van vandaag

Na een periode van vakantie en rust staan we opnieuw aan het begin van een nieuw werk­jaar. De voorbije weken waren voor velen een welkome gelegen­heid om even te vertragen. Om afstand te nemen van de drukte van alle­dag. Om tijd te maken voor jezelf, voor je gezin, voor familie en vrien­den. Om te genieten van de een­vou­dige momenten die vaak zo kost­baar zijn: een ont­moe­ting, een wan­de­ling, een goed gesprek, stilte, ruimte om gewoon even niets te moeten.

Hope­lijk was er in die tijd ook ergens een moment waarop we God mochten ont­moe­ten. Mis­schien heel bewust in gebed of in een vie­ring, mis­schien in de schoon­heid van de schep­ping, in de nabij­heid van mensen rondom ons, of in een klein moment van dank­baar­heid. Want ook wanneer we niet veel woor­den hebben, blijft God aanwe­zig en gaat Hij met ons mee.

Nu we opnieuw beginnen, kijken we vooruit. Een nieuw werk­jaar ligt voor ons met nieuwe kansen, nieuwe ont­moe­tingen en nieuwe uit­dagingen. Het is een uit­no­di­ging om opnieuw samen op weg te gaan.

Tijdens drie con­fe­ren­tie­da­gen eind mei in Antwerpen klonk een vraag die ons ook vandaag mag blijven be­ge­lei­den: “Amen. En nu?”

Het woord amen kennen we goed. We spreken het uit bij onze gebe­den en tij­dens vie­rin­gen. Het is een woord van ver­trouwen: ja, ik geloof, ik ver­trouw mij toe, ik ga mee. Maar een amen is nooit alleen een eind­punt. Het is ook een begin. Na het amen gaat het ver­der. Na het amen wor­den we opnieuw uit­ge­no­digd om stappen te zetten.

Ook als Kerk staan we vandaag voor die vraag: Amen. En nu?
Hoe kunnen wij in deze tijd Kerk zijn?
Hoe kunnen wij Gods liefde zicht­baar maken in onze omge­ving?
Hoe kunnen wij mensen blijven ont­moe­ten en verbin­den?

We leven in een tijd waarin veel veran­dert. Mensen zoeken op nieuwe manieren naar bete­ke­nis, ver­bon­den­heid en spiri­tua­li­teit. Voor som­mi­gen is de Kerk een ver­trouwde plek, voor anderen een plaats waar ze opnieuw voorzich­tig binnen­ko­men, en voor nog anderen mis­schien een plek waar ze nog vragen bij hebben. Juist daarom is onze roe­ping vandaag zo be­lang­rijk: een Kerk zijn met open deuren en een gastvrij hart.

Een Kerk waar ie­der­een welkom is.
Waar mensen mogen binnen­ko­men zoals ze zijn.
Waar ruimte is voor vreugde en verdriet, voor geloof en twijfel, voor zoeken en groeien.
Waar niemand eerst perfect hoeft te zijn om erbij te horen.

Onze pa­ro­chie mag een plaats zijn waar mensen thuis­ko­men. Niet omdat we alle ant­woor­den hebben, maar omdat we samen onderweg zijn, synodaal, luis­te­rend naar elkaar en naar wat de Geest ons zegt. Een plaats waar ont­moe­ting centraal staat, waar mensen elkaar dragen en waar we mogen ont­dek­ken dat God vaak aanwe­zig komt in de eenvoud van nabij­heid.

Er werd ons ook een beeld aan­gereikt van de katho­lie­ke pa­ro­chie als een ge­meen­schap die vernieuwd mag wor­den. Vernieu­wing betekent niet dat we alles achter ons laten wat waarde­vol is. Integen­deel: we dragen een rijke traditie mee, verhalen van geloof, gebed en ver­bon­den­heid. Maar tege­lijk mogen we met ver­trouwen kijken naar wat vandaag nodig is. Een levende Kerk durft luis­te­ren, durft leren en durft nieuwe wegen ont­dek­ken.

Een vernieuwde Kerk is een Kerk die niet alleen vraagt: wie komt er naar ons toe?
Maar ook: naar wie mogen wij gaan?
Wie heeft nood aan nabij­heid?
Wie verlangt naar een woord van hoop?
Wie zoekt een plek waar hij of zij gezien wordt?

Daarbij mogen we ook de oproep mee­ne­men om de hoop centraal te stellen. In een wereld waarin veel mensen onzeker­heid, zorgen of een­zaam­heid ervaren, heeft de Kerk een bij­zon­dere opdracht: hoop zicht­baar maken. Niet door moei­lijke dingen te ontkennen, maar door te getuigen dat liefde sterker is dan angst en dat God ook in moei­lijke tij­den aanwe­zig blijft.

Hoop groeit in kleine dingen.
In iemand die tijd maakt voor een ander.
In een ge­meen­schap die samen bidt.
In vrij­wil­li­gers die zich blijven inzetten.
In mensen die elkaar welkom heten.
In ieder gebaar waardoor iemand voelt: ik mag erbij horen.

Mis­schien is dat wel onze opdracht voor dit nieuwe werk­jaar: niet alleen zoeken naar wat we moeten doen, maar vooral blijven ont­dek­ken waar God ons uitno­digt. Waar zien we tekenen van leven? Waar mogen we groeien? Waar kunnen wij samen een verschil maken?

Als pas­to­raal team willen we samen met jullie deze weg ver­der bewan­de­len. Met dank­baar­heid voor alles wat al gebeurt, met aan­dacht voor wat moei­lijk is en vooral met ver­trouwen in wat moge­lijk wordt wanneer mensen zich samen enga­geren.

Bij de start van dit nieuwe werk­jaar mogen we opnieuw luis­te­ren naar de een­vou­dige maar krach­tige uit­no­di­ging: Amen. En nu ...

Dat het een jaar mag wor­den waarin we elkaar blijven vin­den, waarin we ruimte maken voor ont­moe­ting en waarin onze pa­ro­chie en geloofs­ge­meen­schappen warme, open en hoop­volle plaatsen mogen zijn.

Samen op weg, met ver­trouwen, in geloof en gedragen door de Geest die in ons leeft.

Bas Van Haeren,
pas­to­raal project­me­de­werker